2025’in ardından

2025 yılı kalbimden bir parçayı alıp gitti; annemi aldı ve ardında tarif edilemeyen bir sessizlik bıraktı. Şimdi herkes 2026’dan beklentilerimi soruyor ama ben hangi yıl gelirse gelsin, sensiz her günün yarım olduğunu biliyorum anne. Takvimler değişiyor, insanlar yeni umutlar kuruyor ama benim içimde hâlâ sana yetişemeyen bir özlem, kapı aralığında kalmış bir “oğlum” sesi var. 2026’da senden bir mucize beklemiyorum, geri gelmeni de; sadece yokluğuna alışmam için bana biraz daha güç vermeni diliyorum. Çünkü ben ne zaman yorulsam, gözlerimi kapatıp yine sana sığınıyorum ve biliyorum ki bu hayatta en büyük tesellim, hep senin oğlun olarak kalmak olacak.

29 Aralık 2025